برای لحظه های بی تو بودن اشک خواهم ریخت

و یاد روزهای آبی با هم بودن را نثار رود خواهم کرد

کنارم بمان تا دستهایم برای لمس عشق به تکامل برسد

ای شبنم گلبرگهای باغچه مهربرای شکستن طلسم انتظار

همه برگهای زرد پاییز را رنگ خواهم کرد

تنهایم نگذار

با باران تجربه افکار کودکانه مرا شستشو ده

با من بمان

شاید در شب تقسیم سخاوت و عشق

قرعه خوشبختی به نام ما بیفتد

وقتی که روی تار و پود ادراکم

فریب می بافتی

چه رودها در صدایت جریان داشت

وقتی مثل قوهای عاشق

دنبال همسفر می گشتی

چه فکرم کوچک بود

وقتی خودم را با تو

روی ابرها خیال می کردم

و چه اندوهم بزرگ است

که روی شاخه های خشک زندگی

بهار را انتظار می کشم 

خدای من یک سال گذشت و چهار فصل هراسان شدم پناهم دادی بیمار شدم شفایم دادی آرامش و امنیت که رسید طبیب و پناه را از یاد بردم

خدای من یک سال گذشت وچهار فصل ودوازده ماه. پی تقدیر نیکو پرسان میگشتم شب قدر مرا خواندی بر سر خوانی پر از عشق و معرفت تا طلوع گریستم و دستان ملتمسم به آسمان بلند بود قلم رحمتت بر صحیفه بی تقدیرم خواست که بنگارد تقدیر کیلویی را هیهات

با آفتاب فردایش تقدیری دیگر را جست و جو کردم و بار دیگر آرزوی خیسم خشکید وبر باد رفت

خدای من یک سال گذشت و چهار فصل و دوازده ماه و سیصد و شصت و پنج روز هر روز بر سجاده عبادت به رسم عادت زانو زدم که ذکر تو گویم پیشانی بندگی بر تربت آن نازنین مینهادم و بندگی هزاران معبود دیگر می کردم و لحظه لحظه اش معبود یگانه را از یاد می بردم

خدای من سالها گذشت ده بیست سی و ...سال. هر چه کردم دیدی و هر چه بخشیدی ندیدم

خدای من چگونه است که همچنان دوستم داری و به محبت میخوانی ؟!

چگونه است که رهایم نمی کنی؟ چگونه است که هرگز از تو نا امید نمی گردم

این چه رسم خداییسیت؟!

خدای من آوای ملکو تی یا مقلب القلوب والابصار می آید تو مرا می خوانی که بخوانمت؟

این منم با حسرت سالهای رفته یا مدبراللیل و النهار این منم با هزاران امید به سالهای پیش رو یا محول الحول و الاحوال

خدای من بندگی ام را بپذیر التماسم را بشنو حول حالنا حول حالنا

خدای من آرزویم چه شد الی احسن الحال

خوب من بوی عطر تحویل می آید چه مبارک تقدیری!

ضربه ات کاری بود

دل من سخت شکست و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی

به من و عشقی پاک که پر از یاد تو بود و خیالم میگفت تا ابد مال تو بود تو بر

و  برو تا راحت تر تکه های دل خود را ارام سر هم بند زنم

آنگاه که غرور کسی را له می کنی

آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی

آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری

آنگاه که حتی گوشت را می بندی

تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی

آنگاه که خدا را می بینی و

بنده خدا را نادیده می گیری

می خواهم بدانم دستانت را به سوی کدام آسمان دراز میکنی

تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟

به سوی کدام قبله نماز میگزاری که دیگران نگزارده اند